Moja włoska l'avventura

Region Abruzji jest jednym z naszych ulubionych. Zaledwie 30 minut jazdy samochodem od Pescary w głąb regionu, znajdziemy piękne, acz nietypowe miejsce. Mowa o Parco Territoriale Attrezzato Sorgenti Solfuree del Lavino, położonym na terenie gminy Scafa, w regionie Decontra. Rezerwat Przyrody i 
Park Terytorialny powstał w tym miejscu w 1987 roku.

Park położony na obszarze prawie 40 hektarów, wyróżnia się tym, że wody rzeki Lavino, zawierają w sobie rozpuszczone siarczany, które strumieniom, stawą i źródłom nadają turkusowo-niebieski odcień. Nie bez znaczenia jest unoszący się w powietrzu zapach, który intensywny jest przy samych wodach, ale także w sąsiedniej okolicy. Zapach siarki na początku może być odrobinę odpychający, jednak po chwili spędzonej w Parku, można się do niego przyzwyczaić.

Rzeka, od której rezerwat zyskał swoją nazwę, ma swoje źródła w północnej części Parku Narodowego Majella, konkretnie w dolinie Santo Spirito. Następnie przepływa przez dolinę San Bartolomeo oraz przełęcz Cesano, w rejonie Roccamorice, gdzie stopniowo nabiera szerokości i staje się pełnoprawną rzeką.

Kilka kilometrów dalej, w okolicach Scafa, wody Lavino uchodzą do rzeki Pescara, łącząc się po drodze ze źródłami siarkowymi zlokalizowanymi w miejscowości Decontra.

Rzeka od zawsze cechowała się dużym przepływem – obecnie wynoszącym około 800 litrów na sekundę, a dawniej jeszcze wyższym – i stanowiła ważne źródło utrzymania dla lokalnej ludności. Jednocześnie jej gwałtowny nurt bywał przyczyną powodzi oraz strat w rolnictwie, co doprowadziło w ciągu ostatnich stu lat do budowy gabionów i innych konstrukcji żelbetowych mających ograniczyć siłę jej naporu.

Wody rzeki Lavino od wieków miały istotne znaczenie historyczne – zarówno dla środowiska naturalnego, gdzie odgrywały kluczową rolę w rozwoju i rozmnażaniu roślin oraz zwierząt rezerwatu, jak i dla człowieka. Przez stulecia wykorzystywano je, dzięki bogactwu minerałów, do nawadniania upraw oraz do zasilania czterech elektrowni wodnych, tartaku i pięciu młynów wzniesionych w XVII wieku, które do dziś stanowią cenne świadectwo przeszłości.

Obecnie można zwiedzać Młyn Farnese – jedyny zachowany obiekt tego typu, funkcjonujący jeszcze kilka lat temu. Niestety, kiedy my odwiedzaliśmy Park, droga do młyna była zamknięta.

Park jest dostępny każdego dnia i wstęp do niego jest całkowicie bezpłatny, z wyjątkiem weekendów, kiedy pobierana jest symboliczna opłata w wysokości 1 euro za rezerwację stolika w punktach gastronomicznych. Na miejscu funkcjonuje punkt informacyjny oraz dobrze wyposażona kawiarnia. Dodatkowo park posiada rozległy, trawiasty teren, który jest doskonałą przestrzenią rekreacyjną dla osób, chcący spędzić tu nawet cały dzień.

Rezerwat przyrody wyróżnia się bogatą roślinnością, w której dominują wierzby i topole, uzupełnione m.in. przez głóg, dąb omszony, grab, robinię akacjową oraz klon polny. Wśród kwiatów szczególnie widoczne są cyklameny, janowce i barwinki. Faunę tworzą liczne gatunki ptaków, takie jak kokoszka wodna, pliszka żółta, lasówka zwyczajna i zimorodek, natomiast nocą obszar ożywia obecność kuny domowej, lisa, borsuka i łasicy.

Do rezerwatu bez problemu można dojechać autem. Podróżując samochodem z Rzymu lub Pescary, należy zjechać z autostrady A25 na węźle Alanno–Scafa, a następnie skręcić w lewo w kierunku Decontra i podążać za oznakowaniem. Przed Parkiem znajduję się rozległy parking.

Ciao!

Zapraszam do ostatnich wpisów:
1. Corigliano Calabro – czyli krętymi schodami do nieba
2. Wąwóz Gorropu – coś więcej niż trekking
3. Rossano – „Rawenna południa”
4. Jezioro Braies – najpiękniejsze jezioro Dolomitów
5. Aielli – miasto malowane w cieniu Wieży Gwiazd
6. Bernina Express – osobliwa podróż z Włoch do Szwajcarii