Moja włoska l'avventura

Zwiedzając południowe wybrzeże Kalabrii i mając już za sobą wizytę w Rossano – „Rawenna południa”, trudno pominąć Corigliano Calabro. To miasto, położone zaledwie około 17 kilometrów od Rossano, wznosi się na wzgórzu nad wybrzeżem Morza Jońskiego, otoczone zielenią Parco Nazionale della Sila. Odwiedzaliśmy Corigliano Calabro wiosną, kiedy dni są nieco dłuższe, a w powietrzu unosi się zapach pełnego rozkwitu.

Historia miasta

Historia Corigliano Calabro sięga starożytności, gdy grecka kolonizacja uczyniła żyzną równinę między rzekami Coscile i Crati zapleczem potężnej polis Sybaris. Choć ślady osadnictwa pojawiają się już w epoce greckiej, właściwe narodziny Corigliano wiążą się z 977 rokiem, kiedy po arabskim najeździe mieszkańcy okolic Aghios Mavros przenieśli się na bezpieczne, wyżej położone wzgórza, tworząc niewielką osadę Corellianum na obszarze później zwanym Serratore. Przełom nastąpił w XI wieku wraz z Normanami: Robert Guiscard – Robert z Hauteville, założył zamek i kościół św. Piotra, wokół których rozwinęło się ufortyfikowane miasto. W średniowieczu Corigliano rosło jako ośrodek rolny i handlowy, goszcząc m.in. społeczność żydowską, a jego losy kształtowały potężne rody feudalne, zwłaszcza Sanseverino i później Saluzzo. Mimo okresów kryzysów, wojen i epidemii, miasto odrodziło się w XVIII–XIX wieku dzięki melioracjom, produkcji lukrecji i rozwojowi infrastruktury. W 1863 roku przyjęło nazwę Corigliano Calabro, a XX wiek przyniósł dalszą ekspansję, rekultywację równiny, rozwój nowych dzielnic oraz portu, nadając miastu dzisiejszy, nadmorsko-historyczny charakter.

Miejsca warte odwiedzenia w Corigliano Calabro

Ponte Canale to jeden z najbardziej charakterystycznych zabytków Corigliano Calabro i zarazem pełni rolę bramy prowadzącej do jego historycznego, górnego centrum. Powstały w XV wieku z inicjatywy Francesco di Paola, pierwotnie pełnił funkcję akweduktu doprowadzającego wodę do miasta. Konstrukcja składała się z kilku poziomów łuków – dziś widoczne są dwa rzędy, natomiast trzeci został wchłonięty przez późniejszą zabudowę miejską. Monumentalne arkady, sięgające niemal 20 metrów wysokości, tworzą dziś efektowną trasę spacerową, z której roztaczają się szerokie widoki na okolicę. Odrestaurowany w XIX wieku most zachował swój imponujący charakter i pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych symboli Corigliano.

Castello Ducale di Corigliano Calabro to jeden z najlepiej zachowanych i najbardziej imponujących zamków południowych Włoch. Jego początki sięgają 1073 roku, kiedy – według tradycji – Robert Guiscard wzniósł tu normandzką twierdzę mającą chronić wybrzeże przed najazdami Saracenów. Przez wieki zamek pozostawał w rękach najpotężniejszych rodów feudalnych Kalabrii, m.in. Sanseverino, Ruffo i Saluzzo, by w XIX wieku przejść na własność rodziny Compagna, która przekształciła surową fortecę w elegancką rezydencję książęcą. Pomimo licznych przebudów, zamek zachował monumentalny, czworokątny układ z półkolistymi wieżami i potężną wieżą La Torre Mastio dominującą nad wzgórzem Serratore.

Zwiedzanie zamku to podróż przez kolejne warstwy jego historii: od surowych, normańskich lochów i dawnych więzień, przez XIX-wieczną kuchnię żeliwną, aż po reprezentacyjne sale pałacowe. Na wyższych kondygnacjach można zobaczyć m.in. Salę Tronową i Jadalnię z marmurowym kominkiem, Korytarz Broni, bogato zdobioną Salę Lustrzaną z kryształowymi żyrandolami, prywatne apartamenty barona i baronowej, orientalny Pokój Chiński oraz kaplicę św. Augustyna z barokowym tryptykiem. Prawdziwą perłą zamku jest wieża La Torre Mastio z monumentalnymi, XIX-wiecznymi żeliwnymi schodami spiralnymi, prowadzącymi przez cztery poziomy dekorowane freskami o tematyce rycerskiej i alegorycznej. Dziś Castello Ducale pełni także funkcję kulturalną – w jego wnętrzach i na dziedzińcu organizowane są wystawy, wydarzenia i ceremonie, a latem możliwe jest nocne zwiedzanie.

Informacje praktyczne: bilet wstępu: 5 €, godziny otwarcia: zimą: wtorek–niedziela 9:30–13:00 oraz 15:00–18:30; latem: wtorek–niedziela 10:00–13:00 oraz 16:30–20:30.

Chiesa di San Pietro znajduje się tuż obok Zamku Książęcego i należy do najciekawszych świątyń starego miasta. Choć lokalna tradycja wiąże jej fundację z czasami apostolskimi, obecna budowla powstała najprawdopodobniej na przełomie XIV i XV wieku, z inicjatywy mieszkańców pobliskiego Casale di San Pietro. Skromna, neoklasycystyczna fasada zdobiona wizerunkami świętych Piotra i Pawła skrywa wnętrze pełne XVIII-wiecznych obrazów i rzeźb, jednak prawdziwym skarbem kościoła jest bezcenna, dwustronna Ikona Nowej Hodegetrii. Ta XV-wieczna ikona, wykonana w Candii i pierwotnie czczona w bizantyjskim opactwie Santa Maria del Patir, została zamówiona przez archimandrytę Atanasia Calceopulo, a po kasacie klasztoru w 1809 roku trafiła do Corigliano. Na jej awersie widnieje Madonna z Dzieciątkiem na złotym tle, natomiast rewers przedstawia scenę Ukrzyżowania z Maryją i św. Janem Ewangelistą.

Kościół Santa Maria Maggiore (Corigliano Calabr) to główny kościół miasta, położony przy Piazza Cavour, w samym sercu historycznego Corigliano. Jego początki sięgają X wieku, choć obecny kształt świątynia zawdzięcza przebudowie z XIV stulecia oraz barokowej renowacji z 1744 roku. Jednonawowe wnętrze z bocznymi kaplicami kryje cenne wyposażenie – od XVIII-wiecznej chrzcielnicy i organów po dzieła malarskie szkoły neapolitańskiej. Tuż obok wznosi się elegancka dzwonnica z zegarem słonecznym, która razem z kościołem tworzy jeden z najbardziej charakterystycznych punktów starego miasta. Zakrystia skrywa jedno z najstarszych i najbogatszych archiwów kościelnych na terenie dawnej archidiecezji Rossano-Cariati, co podkreśla znaczenie świątyni nie tylko religijne, lecz także historyczne.

Chiesa di Sant’Antonio to jedna z najbardziej rozpoznawalnych świątyń Corigliano i zarazem największy obiekt sakralny w okolicy. Położona w dolnej części historycznego centrum, powstała w XV wieku wraz z przyległym klasztorem franciszkanów, a swój obecny, monumentalny charakter zawdzięcza gruntownej przebudowie z połowy XVIII wieku. Z daleka przyciąga wzrok ogromna kopuła pokryta niebiesko-żółtą majoliką, która stała się jednym z symboli miasta. Wnętrze, zaprojektowane na planie krzyża łacińskiego, zachwyca rozmachem i dekoracyjnością: uwagę zwraca centralna figura Chrystusa Ukrzyżowanego, bogate marmurowe inkrustacje ołtarza i kaplic bocznych oraz barokowe freski. Kościół kryje także cenne dzieła malarskie, rzeźbiony drewniany chór i odrestaurowane organy, a w dawnej zakrystii mieści się niewielkie muzeum skarbca. Całość tworzy imponującą przestrzeń, w której historia, sztuka i lokalne legendy splatają się w jedno z najbardziej sugestywnych miejsc Corigliano.

Jak dostać się do Corigliano Calabro?

Corigliano Calabro jest dobrze skomunikowane i łatwo tu dotrzeć zarówno samochodem, jak i transportem publicznym.

Samochodem
Najwygodniejszą opcją jest dojazd autem, zwłaszcza jeśli planujesz zwiedzać okolicę. Z autostrady A2 (Autostrada del Mediterraneo) należy zjechać w kierunku Sibari–Corigliano i dalej kierować się drogami lokalnymi w stronę wybrzeża jońskiego. Trasa jest dobrze oznakowana, a dojazd z takich miast jak Cosenza czy Sibari zajmuje około 45–60 minut. Samochodem bez problemu dotrzesz zarówno do historycznego centrum na wzgórzu, jak i do nadmorskiej dzielnicy Schiavonea.

Komunikacja publiczna
Podróż do Corigliano Calabro komunikacją publiczną jest możliwa, choć może wydawać się nieco czasochłonna. Jeżeli chcemy wybrać się do miasta pociągi dojeżdżają do Sibari, gdzie należy przesiąść się do autobusu jadącego bezpośrednio do Corigliano Calabro. Podróż busem zajmuje około 30 minut. Koszt jazdy autobusem waha się między 2,10 € a 3,40 € za jadę w jedną stronę.

Poniżej dodaje mapkę z opisanymi powyżej miejscami:

Jak Wam się podoba wpis o tym kolejnym ciekawym kalabryjskim mieście? Dajcie znać w komentarzu?

Ciao!

Zapraszam do czytania o innych zakątkach Kalabrii:
1. Rossano – „Rawenna południa”
2. Stilo. Perełka romanizmu kalabryjskiego
3. Pizzo. Podróż na zachodnim brzegu Kalabrii
4. Briatico – plaże, choć nie tylko
5. Scilla – między mitologią a morzem
6. Pentedattilo, czyli o powrocie do życia niegdyś opuszczonej wioski