Po raz kolejny zapraszam Was do regionu Marche. Ostatnio mogliście przeczytać o Loretello – mały zamek wśród marchijskich pól, dzisiaj spróbuję przybliżyć Wam Montefabbri.
Wioska Montefabbri, położona jest na wysokości 318 metrów n.p.m., pomiędzy Pesaro a Urbino. W 2006 roku wioska została wpisana na listę „Najpiękniejszych wiosek we Włoszech”. Podobnie jak Loretello jest to mała osada, która idealna jest na poranny lub popołudniowy spacer. A jeszcze lepiej może posłużyć jako baza wypadowa do sąsiadujących z nią innych wiosek i miast.
Krótka historia wioski
Montefabbri to doskonale zachowana średniowieczna osada, która rozwinęła się wokół kościoła San Gaudenzio, istniejącego już w IX–X wieku. W XIII stuleciu ród Fabbri wzniósł tu zamek i otoczył miejscowość murami obronnymi, dzięki czemu osada stała się ważnym punktem strategicznym na pograniczu księstwa Urbino. Przez kolejne wieki Montefabbri wielokrotnie doświadczało najazdów i walk, m.in. z rodziną Malatestów, jednak po powrocie pod panowanie Montefeltro nastał okres stabilizacji i rozwoju.
W 1578 roku miejscowość została przekazana w lenno architektowi wojskowemu Francesco Paciottiemu. Za rządów jego rodu rozkwitało rzemiosło, zwłaszcza produkcja ceramiki, rozbudowano kościół parafialny oraz pałac właścicieli, a lokalna gospodarka przeżywała okres pomyślności. Po wygaśnięciu dynastii Paciottich w XVIII wieku Montefabbri zostało ponownie związane z Urbino.
W XIX wieku miejscowość, podobnie jak wiele okolicznych terenów, zmagała się z biedą i działalnością band rabunkowych, a w 1869 roku utraciła samodzielność administracyjną. Mimo burzliwej historii oraz wydarzeń II wojny światowej zachowała swój średniowieczny układ urbanistyczny: otoczone murami centrum, promieniście rozchodzące się uliczki i zabytkowy kościół San Gaudenzio, które do dziś świadczą o świetności tego miejsca.
Co watro zobaczyć?
Montefabbri zachwyca już od pierwszego spojrzenia średniowiecznym układem. Położona na wzgórzu osada zachowała mury obronne, zabytkową bramę wjazdową oraz układ wąskich uliczek, który niemal nie zmienił się od wieków. Nad odrestaurowaną bramą widnieje XV-wieczna płaskorzeźba Madonny del Latte, a wewnątrz można dostrzec herb rodu Paciottich, dawnych właścicieli miejscowości.
Sercem wioski jest kościół parafialny San Gaudenzio, którego początki sięgają XI wieku. Świątynia wyróżnia się bogatym wystrojem, XVII-wiecznymi dekoracjami oraz kaplicą ze szczątkami św. Marceliny, patronki lokalnych uroczystości religijnych. Nad zabudową góruje mierząca około 25 metrów dzwonnica z XV wieku, będąca jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Montefabbri.
Miejscowość związana jest również z postacią błogosławionego Sante Brancorsiniego, który urodził się tutaj w XIV wieku i po burzliwych wydarzeniach młodości został franciszkaninem, zachowując opinię człowieka świątobliwego. Dziś Montefabbri pozostaje jednym z dobrze zachowanych średniowiecznych miasteczek.
Rzeźby Giannino Calcagnini
W okolicy można również zobaczyć monumentalną rzeźbę Giannino Calcagniniego zatytułowaną „Ku nowym brzegom”. To wykonane z żelaza, żywicy i barwionej ziemi dzieło przedstawia ogromną gęś wędrowną w locie. Artysta inspirował się ptakiem dobrze znanym w krajobrazie Montefeltro, nadając mu jednocześnie symboliczny i nieco baśniowy charakter. Rzeźba przyciąga uwagę podróżnych, zachęcając do zatrzymania się i podziwiania otaczającego ją malowniczego krajobrazu.
Kolejną interesującą realizacją jest „Zew światła”, dzieło tego samego artysty, umieszczone przy drodze SP 56 w Montefabbri. Rzeźba, wykonana z żelaza, siatki i barwionej ziemi, przedstawia okazałego koguta witającego nowy dzień. Praca nawiązuje do wiejskiego charakteru okolicy i harmonijnie wpisuje się w otaczający krajobraz, podkreślając związek człowieka z naturą.
Jak podobają się Wam marchijskie krajobrazy?
Ciao!
Zapraszam do zapoznania się z ostatnimi wpisami:
1. Loretello – mały zamek wśród marchijskich pól
2. Castelsardo – skarby północnej Sardynii
3. Ritten w jeden dzień – co zobaczyć? Soprabolzano, Collalbo i Piramidy Ziemne
4. Wyspa Asinara. Wyspiarskie życie osłów. Rowerami przez Asinarę
5. San Servolo – „Wyspa Szaleńców”
6. Pociągiem wokół Etny – podróż z Katanii. Ferrovia Circumetnea!
Zostaw odpowiedź